Huilen en slapen baby Silvijn (8 maanden)

Moeder Monique stuurde een hartenkreet omdat ze geen uitweg meer zag in het huilen en slapen van haar baby Silvijn. Vanaf de geboorte huilde Silvijn veel en sliep hij slecht. Hij kende tot nu toe nauwelijks dagslaapjes en in de avond en nacht sliep Silvijn maximaal een uur, om vervolgens ontroostbaar wakker te worden. Moeder en vader voelden zich uitgeput, hun sociale leven was ontwricht geraakt en moeder moest noodgedwongen stoppen met werken omdat ze zo ontzettend moe was. Ouders hadden allerlei vormen van hulp gezocht tot en met opname in een slaapcentrum aan toe, waar werd geconstateerd dat er geen bijzonderheden waren, maar dat Silvijn wel veel wakker werd. Hun advies van gecontroleerd laten huilen werkte averrechts: Silvijn ging meer huilen en ging niet beter slapen.

Samen met moeder heb ik het slaapritueel van Silvijn bekeken en adviezen over de aanpassing daarvan gegeven. Een belangrijke toevoeging aan het slaapritueel was het gebruik van super soothing sleep sounds (white noise) tijdens de avond en de nacht slaap. Verder hebben we samen bekeken hoe het inslaapritueel zou verlopen en wat moeder zou doen bij het in de nacht wakker worden van Silvijn.

Na een paar dagen kreeg ik de volgende reactie van moeder:

“En net voordat zijn lampje uitging …… viel hij in slaap!!! ….. een hele nacht!!

Tja wij stonden natuurlijk versteld. Silvijn is die nacht wel twee keer wakker geworden, maar na amper 5 minuten zelfstandig in slaap gevallen.

Wat die nacht gebeurde, lukt hem nu nog steeds. Hij heeft vier nachten doorgeslapen en overdag gaat het ook stukken beter kan ik stellen. De slaapjes zijn dan nog kort, maar hij gaat zo rustig naar bed. Het is een zaligheid voor hem en voor ons!

Het is moeilijk te omschrijven hoe het voor ons voelt, nu Silvijn zo tevreden gaat slapen. Fantastisch is echt niet allesomvattend. We krijgen hier tevens weer zelfvertrouwen van en nachten doorslapen is toch wel heerlijk hoor. We zijn zo trots op hem.

Natuurlijk weten wij dat er heus nog nachten en dagen zullen komen die minder rustig zullen verlopen. Maar we hebben het idee dat we nu de gereedschappen in handen hebben om terug ritme en veiligheid kunnen bieden. Silvijn kan de rest nu zelf!”.

Een week later schrijft moeder me het volgende:

“……Maar je bent zo vaak in mijn gedachten geweest, want er is hier veel (positief) veranderd……

Wij willen daarbij benadrukken dat we écht écht niet meer wisten hoe we om moesten gaan met onze situatie en hebben vanaf ong. 10 weken bijna ALLES geprobeerd en overal hulp gevraagd. We hebben geen sociaal leven meer (logisch dat iedereen afhaakt als je nooit meer zin hebt om iets te ondernemen met anderen), ik heb ontslag genomen, we hadden hulp van enkele familieleden die hier ons huishouden draaiden, allerlei medische onderzoeken bij ons mannetje/ opname/ gecontroleerd huilen…..; we konden niet meer. Op 4 á 5 mensen na, zag geen enkele hulpverlener / vriend / familielid de ernst in van onze situatie. We sliepen al 8 maanden niet meer dan 3, 4 uren aaneengesloten. Overdag liepen we continu met Silvijn op onze arm (hij huilde en huilde maar van de vermoeidheid) en sliep hij op ons of heel soms in bed, 30 min/45 min ….De white noise en de duidelijke adviezen vanuit jou en het boek hebben ons leven veranderd”.